87. MET MIJN 'VIS' BEN IK NOOIT GELUKKIG GEWORDEN

"Bij het afscheid bleef Berent buiten even staan, draaide zich om en keek naar de beide gevelstenen. “Hoe gaat het met je helden? Hebben ze je nog wat geluk gebracht?" “De Zonnewijzer verlicht nog steeds de wegen langs het firmament en de Ooievaar de wegen hier beneden”, antwoordde ik."
Waar kan ik het sterrenbeeld van de 'Vis' vinden?” vroeg hij “en de ‘Ooievaar’?” “Ooievaar?” vroeg ik verbaasd. Kende deze man mijn 'Ooievaar'?

87.“MET MIJN VIS BEN IK NOOIT GELUKKIG GEWORDEN”

 

 

 

 

 

Daags na het koninklijk bezoek bezochten twee landlopers het Planetarium, zo zagen ze er tenminste uit vanwege hun onverzorgde uiterlijk en armoedige kleding. 

De oudste van de twee was van mijn leeftijd, de jongste zou zijn zoon kunnen zijn.          

Gisteren had ik ook bezoek van een vader en een zoon, schoot het door mij heen, en vandaag opnieuw, maar een groter tegenstelling tussen beide paren is niet denkbaar.

       Bij het binnenkomen vroeg de oudste naar de betekenis van de beide gevelstenen in de voorgevel. Dat was opvallend, want nog nooit had iemand ernaar gevraagd. 

      “Zonnewijzer en Ooievaar, hoofd en hart maken een mens tot mens”, antwoordde ik kort en duidelijk.

       Binnen onder het Hemelsplein toonde de oudste belangstelling voor de dierenriem. ”Waar kan ik het sterrenbeeld van de Vis vinden?” vroeg hij “en de ‘Ooievaar’?”

“Ooievaar?” vroeg ik verbaasd. Kende deze man mijn Ooievaar?

Hij keek mij aan, er verscheen een glimlach op zijn verweerde gezicht en stelde zich voor: ”Berent”. “Berent Gerryts!”, riep ik, “wat een geweldige verrassing” en sloeg mijn armen om hem heen,”welkom, welkom.”

       Sinds ons gezamenlijk verblijf in het Blokhuis, ruim twintig jaar geleden, hadden we elkaar nooit meer gezien. 

“We hebben destijds afgesproken”, zei Berent, ”dat ik eens langs zou komen en dat je me dan zou rondleiden door je Planetarium.”

“Je hebt me wel erg lang laten wachten, Berent.”

Hij en zijn zoon Krijn waren zeker niet minder geïnteresseerd dan Willem en Frederik.

Net als gisteren kropen we gedrieën op handen en voeten over de zolder en bekeken het Planetarium van onder tot boven.

Bij het afscheid bleef Berent buiten even staan, draaide zich om en keek naar de beide gevelstenen.

“Hoe gaat het met je helden? Hebben ze je nog wat geluk gebracht?”, 

“De Zonnewijzer verlicht nog steeds de wegen langs het firmament en de Ooievaar de wegen hier beneden”, antwoordde ik.

“Met mijn ‘Vis’ ben ik nooit gelukkig geworden”, riep Berent terwijl hij en Krijn 

De Brol overstaken.

 

 

                                                   EISES DIGITALE SCHATKIST

                                          KIJK, LEES, DOE EN ONTDEK

 

 Vindt leuk'De afspraak voor een bezoek aan het Planetarium hadden Eise en Berent Gerryts ruim twintig jaar geleden gemaakt tijdens hun gevangenschap in het Blokhuis in Leeuwarden.

EISE VERTELT 68EISE VERTELT 69 en EISE VERTELT 70 

 

Vindt leuk'Sinds het bezoek van Berent en Krijn hebben tienduizenden mensen het Planetarium bezocht, ben jij daar ook bij?  Heb jij ook gelet op de 'Ooievaar' en de 'Zonnewijzer'? Weet  je nog hoe Eise zijn eigen sterrenbeeld maakte? Je leest het op EISE VERTELT 7 EN 8 Kijk daar vooral in Eises digitale schatkist

 

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

29.05 | 21:29

Wat een mooi geheel! zoveel informatie, zoveel wijsheid, zoveel beschaving, en dat al van zo lang geleden! Laten we dit alles in ere houden en vooral: doorgeven

...
12.12 | 16:08

Wat merkwaardig dat de vrouw van Lambertus Nieuwenhuis Emma wordt genoemd. Zij heet in werkelijkheid Catharina (Katharina) van Lochem (1738-1817)

...
15.11 | 14:06

Het portret op deze pagina is niet van Arjen Roelofs maar van diens biograaf Worp van Peijma. Toen Arjen stierf in 1828 bestonden er nog geen foto-portretten.

...
30.10 | 15:48

Uiterlijk gaan de verhalen over het leven van Eise en de tijd van de verlichting. Maar innerlijk worden uiteraard de gedachten en gevoelens van Meinte Vierstra zelf weerspiegeld. En hoe mooi en zo herkenbaar. De humor, de (jongens)dromen, het voortschrij

...
Je vindt deze pagina leuk