PIETSJE ZIJ WAS MIJN GROTE LIEFDE

63.  ZIJ WAS MIJN GROTE LIEFDE

BIJ DE DOOD VAN PIETSJE

 

 

 

Eind juni bereikte mij het bericht dat Pietsje op 27 juni was overleden.

Ik zag haar gezicht voor me, dat al die jaren zo vertrouwd dicht bij me was. 

Eerst  stralend van geluk en vol verwachting bij de geboorte van Trijntje en vlak daarna intens verdrietig en ontroostbaar.                                                    

       Zij was mijn grote liefde, mijn vrouw, mijn metgezel, lieve moeder van Jelte en Jacobus.

Lief en leed, hebben wij samen gedeeld en de herinneringen trokken aan mij voorbij. 

       Zoals haar reactie op het bericht over de ‘ontsloping van het zonnestelsel’ in 1774, toen ze hoogzwanger was, het verlies van Trijntje nog niet had verwerkt en ik besloot in onze woonkamer een planetarium te bouwen. 

Het was allemaal te veel voor haar.

Er waren ook momenten van puur geluk: toen ik Mercurius als eerste planeet aan het plafond hing, Pietsje haar zonnelied zong en Jelte ons antwoordde met zijn eerste lach en toen ik vanuit het Hemelsplein, door de open baan van Jupiter naar beneden keek en zag hoe Jelte en Pietsje samen een rondje om de zon liepen.

     Die geluksmomenten, ik wil ze vasthouden, ik wil dat er nooit een eind aan komt, maar ze worden overschaduwd door die beelden van totale ontreddering, toen ik moest vluchten en haar ziek en wanhopig met Jelte en Jacobus moest achterlaten.

     Hoe waren haar laatste ogenblikken geweest? 

Waren Jelte en Jacobus bij haar of was ze alleen?

     Ik herinner mij de laatste ogenblikken met mijn vader in 1784. 

Mijn hand op zijn handen. Ik depte zijn gezicht met een doek.

Hij opende zijn ogen en keek mij aan, om ze niet weer te sluiten.

Dat moment van sterven, van overgaan naar, naar waar? 

Maar de dood is een grens waar we met ons beperkte verstand niet overheen kunnen denken. 

De warmte van dat laatste ogenblik blijft voor altijd in mijn hart branden.

O, als ik dat met haar had mogen beleven, als ik zo afscheid had mogen nemen. 

Ik probeer mij zelf te troosten met de gedachte dat niets blijvend is, niets duurzaam en onveranderlijk, dat alles, ook ons eigen lichaam vergankelijk en van voorbijgaande aard is. 

En was het Socrates niet die zei dat niemand weet of de dood misschien niet het beste zal blijken te zijn wat de mens kan overkomen?

 

Ik besloot onmiddellijk naar Franeker terug te keren.

 

 

 

Schrijf een reactie: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle reacties

Nieuwe reacties

04.02 | 17:40

Met meer dan normale nieuwsgierigheid gelezen en kennis van genomen. Mooi geschreven en bijzonder die imaginaire dialogen tussen de betrokkenen.
Ook de dialogen tussen personages uit verschillende tijdperken zijn goed neergezet. Wat een werk allemaal Mein

...
18.01 | 11:28

Een doordacht en inspirerend nawoord. Mooie verbanden heb je gelegd in korte treffende teksten.
Je hebt voor mij op overtuigende wijze aangetoond hoe Eise in allerlei opzichten een kind van de Verllichting was.
Je had me al gewezen op Pestalozzi en zijn

...
18.01 | 10:26

Fantastisch en nu een boek er van maken! Lijkt me leuk om te doen!

...
17.01 | 21:29

Een doordacht en inspirerend nawoord. Mooie verbanden heb je gelegd in korte treffende teksten.
Je hebt voor mij op overtuigende wijze aangetoond hoe Eise in allerlei opzichten een kind van de Verllichting was.

...
Je vindt deze pagina leuk